عقل تا سحرگه ره می­برد!

اما اندرون خانه ره نمی برد!

                                              شمس تبریزی

 

عاشقی گر ناله عشقش همی آید به گوش

عشق می­گوید بنال و عقل می گوید خموش

 

عقل تا تدبیر و اندیشه کند

رفته باشد عشق تا هفتم سماء

 

عقل تا جوید شتر از بهر حج

رفته باشد عشق بر کوه صفا